در كجاى اين ديوار پوسيده 
بياويزم
زنده يادهاى تو را

كوچه ی بهار بن بست بود
نه عطر گل هايش 
به كسى رسيد
 نه سايه درختانش

براى خواهر عزيزم " شهين مهين فر" 
ناديده !
در بعد فاصله
انگار كه مى شناسم
ذره ذره 
هستى را كه در تو جارى است
انگار مى كنم كه با تو هستم
در شبهاى بى طاقتى
و روزهاى انتظار
حس حضورت
گرمى بخش
آن گاه كه با كوه غم
فرياد عشق سر مى دهى
ايستاده چون سرو
مقاوم چون كوه
از تو مى آموزم
آئين عاشقى را
 سهيلا

شاید در سرزمینی که
قدر آزادی در محاق است 

 خورشیدی بدرخشد

رذالت اینان را ببین که 
در قحطی عشق 
دم از زنده بودن می زنند
واژه ها در مرداب سیاهی غرق 
دیدگان به طاق نشسته
هر چه هست حرام زادگی است
سهیلا 28 آوریل  17

قلم شرم مى كند
كه بنويسد 
از زخم باز 
قلم شرم مى كند 
كه از درد بگويد
حتى در خلوت تنهائى 
قلم به ناگزير 
نه از عشق مى نويسد و نه از درد 
 سهيلا

مى خواهم جائى بروم 
كه آفتاب تابستانش 
پوستم را بسوزاند
مى خواهم چشم در چشم 
همسايه ام بيندازم 
و به او سلام كنم
و او حيرت نكند
كه مستم يا ديوانه
مى خواهم به زبان مادرى ام عصبانى بشوم
و فحش بدهم
در صف طولانى محبت بايستم
و هيچكس نگويد
كه كوپنت تمام شده
دوست دارم
آن خيابانها را كه بوى لجن مى دهند
و دختران در انتظار لبخندى
گوشه چشمى به اين طرف و آن طرف مى اندازند
پسرانى كه براى جلب توجه تند، تند و بلند، بلند حرف مى زنند
و صداى خنده شان آسمان آبى را پر مى كند
و مادرى كه با زنبيل خريد
دانه هاى عرق از پيشانى اش مى ريزد
و او با سر خوشى
فقط نگران شام شب است
براى فرزندانش
نه چيزهاى ديگر
مى دانم صورت ايرانم زخمى است
و از جاى جايش خون مى چكد
جيب هايم را پر از چسب زخم مى كنم
و هى مى چسبانم به اين و آنجا
آخر من يك آدم معمولى هستم
با آرزوهاى معمولى
سهيلا ٢٤ آوريل  ٢٠١٧