کبوتری که پیام ها
را برایت بفرستم
از بام خانه مان
پرواز کرد
و هیچوقت
برنگشت
هیچوقت
torsdag 18 maj 2017
onsdag 17 maj 2017
چشمها بر دهانت دوخته خواهد شد
و گوش ها منتظر شنیدن کلامی از تو خواهند بود
چه خواهی گفت؟
منشور شهروندی
شنیده ام که از آزادی گفته ای
زهر خند تلخی است
بر چهره ایران
آیا از شلاق و سنگسار خواهی گفت
آنان که جانشان در سوز بی آبی می سوزد
و در پس حصارها اسیر
تو اجبارها را می شناسی
از فقر نمی خواهم که بگوئی
از جهل هم چیزی نگو
دریا دلان در راهند
که پا درمیان نهند
و ابراهیم وار سرفراز سر از آتش برکشند
سهیلا 17 مه 2017
Prenumerera på:
Inlägg (Atom)