دردهایت را لبخندی می کنم

و آن را بر لبهای خشکت می گذارم

می بینی شعر چه قدرتی به من می دهد

1. جهان كوچك است
   يا درد زياد
   با كودكان ميانمار گردن زده مى شوم
   با هندوان به آتش كشيده مى شوم
   با كولبران كرد به زمين مى افتم ...
   با زندانيان سياسي شكنجه مى شوم
   با كودكان خيابانى مورد تجاوز قرار مى گيرم
   با زنان معتاد به گوشه خيابان مى افتم
   با مسيحيان به صليب كشيده مى شوم
   با بى خدايان اعدام مى شوم
   بارها در دریای مدیترانه غرق شدم
   نه طوفانى كه درد ها ببرد
   و نه سيلى كه زخمها را بشويد
   انسانيت به يغما رفته
   را بايد كه بر گرداند

باران همه را با خود برد
سيل شد 
فقط نتوانست يادت را ببرد 
هر چه به جا مانده 
فقط خاطره نيست 
پاره اى از تن است

ماه مرداد است
ماه تولدت
چه ماهى ؟!
ماه تاريخ زندگان
ماه فرياد دادخواهى 
مى خواستم كه نامه اى برايت بفرستم
گفتم به دستت نمى رسد
پس آهم را مى فرستم
آهم را بر سر خاكت مى فرستم
كه با تو نجوا كند
به تو بگويد كه من هم
در خندق طرابلس به كارِ گِل مشغول
حالم خوب است
ولى دلتنگ
دلتنگ خنده هايت
دلتنگ گرمى صدايت
خاطره هايت در نه توى ذهنم چسبيده
نه به اختيار
كه تو هر لحظه هستى
حاضر و ناظر
تو اسير خاك شدى
و من مانده در اين زندگى
بگذار از خوبيهايت بگويم

كه قدر زندگى را براى خاطر انسان بودن
و آنچه كه تو بودى
پاس مى دارم
سلام مرا به همه برسان

غریبانه به روی خود پنجه کشیدی

چه اگر سرخی خون بود

باکی نبود

هیهات که غربا

بر زخم ما  شادی کنند 

این نبض من نیست 
که می زند
فریادی است برای ادامه راه

دل من

داشتم خانه تکانی می کردم

یک تکه از دلم را پیدا کردم

غبار گرفته

خط ، خط شده بود

نفهمیدم مال چه دوره ای است

شاید مال دوره فرار از دلبستگی ها  باشه

شاید به زمان غرورهای بیهوده بر می گرده

چه تفاوت دارد

مالک آن دیگر نیستم