نگذار آخرين فريادت آهى باشد 
 براى آنچه آرزو داشتى

آنچه بر سينه ام سنگينى مى كند 
تنگى نفس نيست 
ضربان يكسان و يك رنگ لحظه هاست 
من تنها سرگردان كره خاكى نيستم 
 شايد خبرى خوب بيايد

معدن ما "حسگر" نداشت
چونان آنان كه شانه بالا مى اندازند
براى درد
براى مرگ
براى پدر
پسر
يا برادرى
 كه رفت

آرزو داشتم كه مى توانستم شانه هايم 
را به تو بدهم
تا سر بر آن گذارى
و اشك بريزى
دوست داشتم دست در دست تو
گرد و خاك زغال سنگ را از تن زخمى آنان
پاك كنم
اما براى خشمت
 بايد كه همه فرياد شويم

 یادت همه جا

در میان لباسها گمت کردم

همه جا بودی

با همان لبخند شیرین

موهای جو وگندمی

به من نگاهی کردی

و از آغوشم فرار

هر چه بیشتر گشتم کمتر یافتم

آغوشم پر از خاطره ها و خالی از تو

پیراهنی در دستم

دلم نیامد آن را بپوشم

آخر هدیه تو بود

آن را آویزان کردم

انگار مارک پیراهن "آه" بود

دیگر هیچ وقت پیدایش نکردم

سهیلا 7 مای 2017 

در كجاى اين ديوار پوسيده 
بياويزم
زنده يادهاى تو را

كوچه ی بهار بن بست بود
نه عطر گل هايش 
به كسى رسيد
 نه سايه درختانش